Leksykon Nauki i Rozwoju

Badania panelowe to rodzaj badań longitudinalnych (podłużnych), które obejmują pobieranie próbek z przekroju osób, zwanych „panelami”, w określonych odstępach czasu. Badacze zbierają informacje od tych samych osób.

Podejście oparte na dowodach, w którym decyzje, ocena jakości i doskonalenie usług wynikają z danych, obserwacji i mierzalnych rezultatów.

Wstępna ocena przygotowania organizacji do audytu certyfikacyjnego.

Narzędzie ewaluacyjne wypełniane przez uczestników po zakończeniu usługi rozwojowej, służące ocenie jakości usługi i Dostawcy Usług.

Narzędzie zbierania opinii uczestników w systemie BUR, odrębne od wewnętrznej ewaluacji wymaganej przez SUS 3.0.

Pierwsza ocena organizacji, której celem jest potwierdzenie zgodności z wymaganiami standardu.

Dodatkowa weryfikacja przeprowadzana w razie poważnych niezgodności, skarg lub potrzeby potwierdzenia działań naprawczych.

Okresowa kontrola po certyfikacji, sprawdzająca, czy organizacja nadal spełnia wymagania standardu.

Audyt umożliwiający przejście z wcześniejszej wersji standardu, np. SUS 2.0, na nową wersję SUS 3.0.

Ogólnodostępny system prowadzony przez Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości służący do publikowania, wyszukiwania i realizacji usług rozwojowych, w tym szkoleń, doradztwa i studiów podyplomowych, często z możliwością uzyskania dofinansowania europejskiego.

Zasada oddzielenia oceny od doradztwa, tak aby audytor nie oceniał własnych zaleceń.

Formalny proces potwierdzenia, że organizacja spełnia wymagania określonego standardu jakości.

Proces rozwojowy oparty na wspieraniu uczestnika w osiąganiu celów poprzez pytania, refleksję i rozwój potencjału.

Odebranie certyfikatu w przypadku utrzymywania się poważnych uchybień.

Forma wsparcia finansowego pochodzącego ze środków Unii Europejskiej, umożliwiająca częściowe lub całkowite pokrycie kosztów usług rozwojowych realizowanych w BUR.

Specjalistyczna usługa polegająca na analizie problemów organizacyjnych i rekomendowaniu rozwiązań wspierających funkcjonowanie przedsiębiorstwa.

Usługa polegająca głównie na przygotowaniu opinii, raportu lub rekomendacji przez eksperta; nie zawsze kwalifikuje się jako usługa rozwojowa.

Systematyczne usprawnianie działań organizacji na podstawie wyników, ewaluacji, audytów i informacji zwrotnej.

Podmiot zarejestrowany w BUR, który świadczy usługi rozwojowe i publikuje swoją ofertę w systemie zgodnie z wymaganiami jakościowymi oraz regulaminem BUR.

Zapewnienie możliwości korzystania z usług przez różne grupy odbiorców, w tym osoby ze szczególnymi potrzebami.

Dokumenty, zapisy, materiały, ankiety lub inne dane potwierdzające sposób realizacji usługi.

Poważne lub powtarzalne niespełnienie wymagania, mogące podważać skuteczność systemu jakości.

Działania podejmowane w celu usunięcia niezgodności i zapobieżenia jej powtórzeniu.

Wiedza, umiejętności i kompetencje społeczne, które uczestnik powinien osiągnąć po zakończeniu usługi.

Instrument finansowy Unii Europejskiej wspierający rozwój społeczny, edukacyjny i zawodowy obywateli państw członkowskich.

Podejście oparte na dowodach, w którym decyzje, ocena jakości i doskonalenie usług wynikają z danych, obserwacji i mierzalnych rezultatów.

Ocena przebiegu, skuteczności i rezultatów usługi, wykorzystywana do poprawy jakości.

Dokument służący zgłaszaniu certyfikatów i akredytacji potwierdzających jakość lub uprawnienia Dostawcy Usług w BUR.

Indywidualny numer nadawany uczestnikowi przez Operatora w celu powiązania usługi z procesem dofinansowania.

Stopień zgodności usługi z określonymi standardami, oczekiwaniami uczestników oraz wymaganiami BUR dotyczącymi procesu uczenia się i organizacji usługi.

Podmiot lub zespół prowadzący ocenę zgodności ze standardem.

Niezależny podmiot uprawniony do prowadzenia audytu i wydawania certyfikatu.

Zestandaryzowany formularz zawierający dane organizacyjne i jakościowe podmiotu świadczącego usługi rozwojowe.

Wystandaryzowany formularz opisujący usługę rozwojową, zawierający m.in. cele, program, efekty uczenia się, sposób realizacji i dane organizacyjne.

Połączenie wiedzy, umiejętności i postaw umożliwiających skuteczne wykonywanie określonych działań zawodowych lub społecznych.

Konwencja o prawach osób z niepełnosprawnościami stanowiąca międzynarodowy dokument określający prawa i standardy ochrony osób z niepełnosprawnościami.

Koncepcja zakładająca ciągły rozwój kompetencji i wiedzy człowieka na różnych etapach życia zawodowego i osobistego.

Sposób funkcjonowania organizacji, w którym uczenie się, refleksja i doskonalenie są stałym elementem pracy.

Formalnie potwierdzony zestaw efektów uczenia się, uznawany zgodnie z określonym standardem lub systemem kwalifikacji.

Znak identyfikacyjny Bazy Usług Rozwojowych wykorzystywany zgodnie z zasadami określonymi przez PARP przez podmioty zarejestrowane w BUR.

Pojedyncze lub incydentalne odstępstwo od wymagania, niewpływające zasadniczo na jakość usługi.

Relacja rozwojowa, w której bardziej doświadczona osoba wspiera rozwój uczestnika poprzez dzielenie się wiedzą i doświadczeniem.

Sposoby prowadzenia zajęć angażujące uczestnika w praktyczne działania, analizę, ćwiczenia oraz samodzielne rozwiązywanie problemów. Ich celem jest wspieranie aktywnego uczenia się i rozwijania praktycznych umiejętności.

Sytuacja, w której wymaganie standardu nie zostało spełnione w całości lub w części.

Czas przewidziany na dostosowanie się do nowych wymagań standardu.

Podmiot odpowiedzialny za obsługę procesu dofinansowania usług rozwojowych, w tym zawieranie umów i nadawanie identyfikatora wsparcia.

Zasada projektowania i realizacji usług z uwzględnieniem potrzeb, celów i rezultatów ważnych dla klienta.

Podejście, w którym jakość usługi ocenia się nie tylko przez procedury, ale przez osiągane efekty uczenia się i wartość dla uczestnika.

Obszar, który nie narusza standardu, ale może zostać ulepszony.

Zasada ochrony informacji przekazywanych audytorowi podczas procesu certyfikacji.

Program finansowany ze środków Unii Europejskiej wspierający rozwój kompetencji, edukacji i rynku pracy w Polsce w latach 2021-2027.

Tworzenie usług tak, aby były możliwie dostępne dla szerokiego grona uczestników bez konieczności późniejszych dostosowań.

Wybrany zestaw usług, dokumentów i dowodów analizowanych przez audytora.

Dokument określający zasady funkcjonowania Bazy Usług Rozwojowych, obowiązki użytkowników oraz wymagania wobec Dostawców Usług.

Wewnętrzna ocena organizacji służąca sprawdzeniu gotowości do audytu lub utrzymania jakości.

Zbiór wymagań określających, jak projektować, realizować, oceniać i doskonalić usługi rozwojowe.

Zbiór wymagań i zasad dotyczących jakości realizacji usług edukacyjnych prowadzonych w formie zdalnej.

Branżowy standard jakości usług szkoleniowo-rozwojowych opracowany przez Polską Izbę Firm Szkoleniowych.

Mechanizm ewaluacji jakości usług i Dostawców Usług oparty na ocenach oraz ankietach uczestników korzystających z usług w BUR.

Uporządkowany sposób zarządzania procesami, dokumentacją, odpowiedzialnościami i doskonaleniem usług.

Uczenie się realizowane samodzielnie przez uczestnika, bez jednoczesnej obecności prowadzącego.

Uczenie się prowadzone w czasie rzeczywistym, z udziałem prowadzącego i uczestników.

Doradztwo, które nie ogranicza się do ekspertyzy, lecz prowadzi do uczenia się, rozwoju kompetencji lub współtworzenia rozwiązań z klientem.

Forma realizacji łącząca elementy usług stacjonarnych i zdalnych w różnych konfiguracjach organizacyjnych.

Usługa dostępna dla uczestników z różnych organizacji.

Zorganizowana forma wsparcia służąca podnoszeniu kompetencji, kwalifikacji, wiedzy lub umiejętności uczestnika albo organizacji. Obejmuje m.in. szkolenia, doradztwo, coaching, mentoring, kursy zawodowe i studia podyplomowe.

Forma realizacji usługi rozwojowej prowadzona fizycznie w określonej lokalizacji.

Usługa przygotowana dla konkretnej organizacji lub grupy zamawiającej.

Forma usługi realizowana samodzielnie przez uczestnika za pośrednictwem platformy internetowej, bez konieczności udziału w zajęciach na żywo.

Forma usługi prowadzona na żywo z wykorzystaniem komunikatorów lub platform internetowych umożliwiających synchroniczną interakcję uczestników i prowadzącego.

Usługi ukierunkowane na rozwój kompetencji związanych bezpośrednio z wykonywaniem określonego zawodu lub funkcji zawodowej.

Osoba fizyczna lub organizacja korzystająca z usług dostępnych w BUR, w szczególności przedsiębiorca, pracownik, pracodawca lub osoba dorosła rozwijająca kompetencje.

Proces sprawdzania i potwierdzania, czy uczestnik rzeczywiście osiągnął zakładane efekty.

Narzędzie pozwalające identyfikować i porównywać podmioty świadczące usługi rozwojowe w BUR.

Mechanizm BUR umożliwiający filtrowanie, porównywanie i odnajdywanie usług rozwojowych według kategorii, lokalizacji, formy realizacji i innych parametrów.

Działania służące potwierdzeniu, że usługa jest realizowana zgodnie z wymaganiami, potrzebami klienta i deklarowanymi efektami.

Czasowe wstrzymanie ważności certyfikatu z powodu niespełnienia wymagań.

Potwierdzenie, że organizacja spełnia wymagania standardu.

Publiczny rejestr kwalifikacji funkcjonujących w Polsce, zawierający informacje o kwalifikacjach nadawanych w systemie edukacji i poza nim.

Zintegrowany Rejestr Kwalifikacji, czyli publiczny rejestr kwalifikacji funkcjonujących w Polsce.

Prawo do podejmowania własnych decyzji, w tym dotyczących zdrowia, edukacji, pracy i życia rodzinnego.

Obowiązek zapewnienia dostępu do środowiska fizycznego, transportu, informacji, komunikacji, technologii i usług. (Art. 9 KPON)

Zapewnienie możliwości korzystania z usług przez różne grupy odbiorców, w tym osoby ze szczególnymi potrzebami.

Obejmuje m.in. odmowę racjonalnych usprawnień, segregację, wykluczenie, przemoc, zaniedbanie i nadużycia. (Art. 2 KPON)

Podejście, w którym to społeczeństwo ma obowiązek usuwać bariery, a nie osoba „dopasowywać się” do ograniczeń systemu.

Nie cecha osoby, lecz rezultat interakcji między indywidualnymi ograniczeniami a barierami w otoczeniu (architektonicznymi, komunikacyjnymi, społecznymi, mentalnymi). (Preambuła lit. e KPON)

Prawo do samodzielnego decydowania o swoim życiu, miejscu zamieszkania, formach wsparcia i uczestnictwie w społeczeństwie. (Art. 19 KPON)

Osoba z długotrwale naruszoną sprawnością fizyczną, intelektualną, umysłową lub sensoryczną, która w interakcji z barierami środowiskowymi napotyka ograniczenia w pełnym uczestnictwie w życiu społecznym na zasadzie równości z innymi. (Definicja z art. 1 KPON)

Zasada „nic o nas bez nas”: obowiązek angażowania osób z niepełnosprawnościami i ich organizacji w procesy decyzyjne. (Art. 4 ust. 3 KPON)

KPON sprzeciwia się ubezwłasnowolnieniu i promuje systemy wspieranego podejmowania decyzji. (Art. 12 KPON)

Tworzenie usług tak, aby były możliwie dostępne dla szerokiego grona uczestników bez konieczności późniejszych dostosowań.

Konieczne i odpowiednie modyfikacje lub dostosowania, które nie nakładają nieproporcjonalnego obciążenia, a umożliwiają korzystanie z praw na równi z innymi. (Art. 2 KPON)

Zakaz jakiejkolwiek formy dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność, w tym odmowy racjonalnego usprawnienia. (Art. 5 KPON)

Projektowanie produktów, usług, przestrzeni i informacji tak, aby były dostępne dla wszystkich, bez potrzeby późniejszych adaptacji. (Art. 2 KPON)

Usługi umożliwiające niezależne życie, uczestnictwo społeczne i dostęp do edukacji, pracy, kultury i zdrowia.

Uznanie, że osoby z niepełnosprawnościami (szczególnie kobiety i dziewczęta) mogą doświadczać nakładających się form dyskryminacji. (Preambuła lit. p)

Pełne uczestnictwo osób z niepełnosprawnościami w życiu społecznym, edukacji, pracy, kulturze i polityce.

Element dialogu edukacyjnego pomagającym uczestnikowi rozpoznawać własne postępy, mocne strony oraz obszary wymagające dalszego doskonalenia. Jej celem jest nie tylko sprawdzenie poziomu wiedzy, ale również wspieranie odpowiedzialności, samodzielności, zaangażowania oraz zdolności bezpiecznego działania w rzeczywistym środowisku pracy.

Miara poziomu osiągnięcia określonych efektów uczenia się, kompetencji lub postępów uczestnika w danym obszarze kształcenia. W procesie dydaktycznym służy do określenia, w jakim zakresie uczestnik rozumie treści, potrafi zastosować wiedzę w praktyce oraz realizować zadania zgodnie z założonymi wymaganiami i celami szkolenia.

Cech rzemiosł to stowarzyszenie rzemieślników zrzeszające przedstawicieli jednego określonego zawodu, niekiedy kilku pokrewnych, wyjątkowo (np. w małych miastach) wszystkich rzemieślników danego miasta.

Goście, niestety nie, studenci raczej tak. 

Nie jest Ci potrzebny. Kursy zakupione są otwarte dla Ciebie. Jeśli zapłaciłeś za kurs, a widzisz monit o klucz dostepu napisz do nas.

Przelew (najszybsza). Forma płatności dostępna, jeśli Twoja waluta rozliczeniowa to polski nowy złoty (PLN). Przetworzenie przelewu i zaksięgowanie go na koncie sprzedającego zajmuje 1-3 dni roboczych. Numer rachunku Akademii: ​iPKO 86 1020 1390 0000 6402 0571 4920. W treści przelewu prosimy umieścić nazwę katalogową szkolenia (lub jej wersję skróconą), imię i nazwisko kursanta. Dane do przelewu: ŚLĄSKA AKADEMIA NAUKI I ROZWOJU SP Z.O.O. NIP 548 261 25 07 Głęboka 28/1, 43-400 Cieszyn. 

Płatność Paypal. Forma płatności dostępna, bez względu na walutę. 

Ubezpieczenie od następstw nieszczęśliwych wypadków (NNW). Rodzaj dodatkowego ubezpieczenia osobowego. Ochroną objęte jest życie i zdrowie ubezpieczonego.

Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej z dnia 18 sierpnia 2017 r. w sprawie kształcenia ustawicznego w formach pozaszkolnych podmioty, prowadzące kształcenie ustawiczne w formach pozaszkolnych z wykorzystaniem metod i technik kształcenia na odległość są obowiązane zorganizować szkolenie dla słuchaczy lub uczestników przed rozpoczęciem zajęć prowadzonych z wykorzystaniem metod i technik kształcenia na odległość. Potwierdzenie umożliwiające dalszą naukę należy wygenerować w ostatniej sekcji: Certyfikat. Link: https://otwarta.akademia-nauki.eu/course/view.php?id=3

Praktyka  jest konieczna w tym kursie, pod okiem innego Instruktora w tym, lub pokrewnym zawodzie. Patrz: https://otwarta.akademia-nauki.eu/mod/glossary/showentry.php?eid=2

Metoda Speed Rapid English^TM  polega na analizie wzrokowej i słuchowej zdań i zwrotów, bez analizy gramatyki. Metoda wzorowana na doświadczeniu niektórych misjonarzy, którzy uczyli się gotowych zdań i zwrotów. Metoda dedykowana osobom, które zawiodły się na innych stylach nauki języka, dysgrafikom oraz innym osobom mającym trudności w opanowaniu języka. Kurs angażuje 2 zmysły: wzrok i słuch: wyrazy odtwarzane są dopiero po najechaniu kursorem, nie istnieje zatem niebezpieczeństwo, że powtarzacie bezmyślnie za lektorem, który mówi za szybko czy nie zrozumiale. 

Aby zresetować hasło, wprowadź poniżej swoją nazwę użytkownika lub adres e-mail. Jeżeli uda nam się znaleźć Twoje dane w bazie danych, zostanie wysłana wiadomość na Twój adres e-mail z instrukcją jak uzyskać ponownie dostęp. Oto link do formularza.

Rzemieślników nazywano bananasoi , czyli ludźmi, których jedynym zmartwieniem był ich zawód, a nie dobro publiczne. Arystoteles za małostkowych uważał tych, którzy trudnili się rzemiosłem wyniszczającym ciało, ale nawet odmawiając im obywatelstwa, włączał do sfery publicznej pasterzy i malarzy, wyłączając chłopów i rzeźbiarzy.

Drakon (stgr. Δράκων – „Smok”) – prawodawca ateński, żył w VII wieku p.n.e., twórca pierwszego pisanego kodeksu praw ateńskich. Imię Drakona pozostaje tradycyjnie związane z prawodawstwem surowym i krwawym z powodu archaicznej surowości kar; historyk grecki Plutarch nazywał prawa „pisanymi krwią”.

System gospodarczy oparty na prywatnej własności środków produkcji i w konsekwencji czerpania z nich zysku, oraz na swobodnym obrocie dobrami w ramach rynku;. Stąd też gospodarka kapitalistyczna nazywana jest również gospodarką rynkową. 

Jan Amos Komeński to prekursor współczesnej pedagogiki. Więcej...  https://akademia-nauki.eu/informatorium/pedagogika/komenski-jan-amos-pedagog

Element dialogu edukacyjnego pomagającym uczestnikowi rozpoznawać własne postępy, mocne strony oraz obszary wymagające dalszego doskonalenia. Jej celem jest nie tylko sprawdzenie poziomu wiedzy, ale również wspieranie odpowiedzialności, samodzielności, zaangażowania oraz zdolności bezpiecznego działania w rzeczywistym środowisku pracy.

Miara poziomu osiągnięcia określonych efektów uczenia się, kompetencji lub postępów uczestnika w danym obszarze kształcenia. W procesie dydaktycznym służy do określenia, w jakim zakresie uczestnik rozumie treści, potrafi zastosować wiedzę w praktyce oraz realizować zadania zgodnie z założonymi wymaganiami i celami szkolenia.

40+8 Kurs zatem nie może trwać krócej niż 8 dni, nie ma natomiast bariery, kiedy ma się zakończyć, tylko sugerujemy okres 30 dni. Nie więcej niż 5h dziennie. Dodatkowo kursant musi odbyć 8h praktykę.

Kwalifikacyjne Kursy Zawodowe (KKZ) to pozaszkolna forma kształcenia ustawicznego dla osób dorosłych, umożliwiająca zdobycie wyodrębnionej kwalifikacji w zawodzie ujętym w klasyfikacji zawodów szkolnictwa branżowego.

Jeśli zaraportujemy, że prześledziłeś wszystkie dostępne materiały, przesłałeś wymagane dokumenty, kurs się kończy. Podsumowaniem Twojego wysiłku jest test kontrolny. Po zatwierdzeniu odpowiedzi i wystawieniu oceny wysyłamy do Ciebie zaświadczenie o ukończeniu kursu. Pamiętaj zatem, by na początku Swojej obecności uzupełnić Swój profil. Zaświadczenie o ukończeniu kursu wygląda tak:

Wspólna umowa między uczącym się a prowadzącym, która określa cele, metody i kryteria oceny. Jej celem jest zwiększenie samodzielności i odpowiedzialności dorosłego za własny proces uczenia się. W praktyce kontrakt porządkuje cały proces: ustala co ma być osiągnięte, jak będzie realizowane i po czym poznamy efekt — dzięki czemu uczenie staje się bardziej świadome i partnerskie.

Kurs jest realizowany w formie kształcenia na odległość w części teoretycznej (jeśli wymagane są praktyki metodyczne, cześć praktyczna odbywa się w miejscu pracy kursanta).  Zatem bez bezpośredniego kontaktu nauczającego i uczącego się, ale z możliwością stałej konsultacji z prowadzącymi zajęcia, po zasobach kursu poruszacie się samodzielnie w dogodnej dla Was porze.

Sposoby prowadzenia zajęć angażujące uczestnika w praktyczne działania, analizę, ćwiczenia oraz samodzielne rozwiązywanie problemów. Ich celem jest wspieranie aktywnego uczenia się i rozwijania praktycznych umiejętności.

Kurs, który nie został uszczegółowiony w przepisach.

Rodzaj branży, środowiska pracy lub zakresu umiejętności zawodowych, w którym uczestnik planuje prowadzić praktyczną naukę zawodu, instruktaże lub szkolenia praktyczne.

Element dialogu edukacyjnego pomagającym uczestnikowi rozpoznawać własne postępy, mocne strony oraz obszary wymagające dalszego doskonalenia. Jej celem jest nie tylko sprawdzenie poziomu wiedzy, ale również wspieranie odpowiedzialności, samodzielności, zaangażowania oraz zdolności bezpiecznego działania w rzeczywistym środowisku pracy.

To interdyscyplinarna subdyscyplina pedagogiki, która zajmuje się badaniem, projektowaniem i wspieraniem procesów uczenia się, wychowania i rozwoju człowieka w kontekście pracy. Obejmuje analizę kompetencji, kwalifikacji, karier zawodowych, edukacji formalnej i pozaformalnej, kultury pracy, ergonomii, bezpieczeństwa, a także społecznych i organizacyjnych warunków pracy. Jej celem jest harmonizowanie rozwoju człowieka i rozwoju pracy, tak aby praca sprzyjała dobrostanowi, podmiotowości i pełnemu uczestnictwu w życiu społecznym.

To podejście skupione na tym, jak ludzie realnie porozumiewają się w codziennych sytuacjach, zwłaszcza w pracy, rodzinie i relacjach społecznych. Analizuje, co sprawia, że jedni potrafią być słuchani, a inni nie, jak emocje wpływają na rozmowę, dlaczego pojawiają się nieporozumienia oraz jak świadomie używać języka — werbalnego i niewerbalnego — aby budować zaufanie, współpracę i jasność przekazu. W praktyce obejmuje takie obszary jak aktywne słuchanie, precyzyjne formułowanie komunikatów, rozpoznawanie intencji, zarządzanie konfliktem, regulowanie emocji w rozmowie, czytanie sygnałów niewerbalnych oraz świadome dobieranie stylu komunikacji do sytuacji i odbiorcy.

Uczenie w pojedynczej pętli to model uczenia opisujący sytuację, w której człowiek lub organizacja koryguje działania i błędy bez podważania głębszych założeń, przekonań lub sposobu interpretowania problemu. W praktyce szkoleniowej oznacza to najczęściej poprawianie wykonywania procedur bez refleksji nad przyczynami zachowań, kulturą organizacyjną czy sposobem rozumienia bezpieczeństwa pracy.

Kurs można rozpocząć natychmiast po zaksiegowaniu wpłaty na naszym koncie bankowym.

Miara poziomu osiągnięcia określonych efektów uczenia się, kompetencji lub postępów uczestnika w danym obszarze kształcenia. W procesie dydaktycznym służy do określenia, w jakim zakresie uczestnik rozumie treści, potrafi zastosować wiedzę w praktyce oraz realizować zadania zgodnie z założonymi wymaganiami i celami szkolenia.

Uczenie się realizowane samodzielnie przez uczestnika, bez jednoczesnej obecności prowadzącego.

Uczenie się prowadzone w czasie rzeczywistym, z udziałem prowadzącego i uczestników.

Usługa dostępna dla uczestników z różnych organizacji.

Usługa przygotowana dla konkretnej organizacji lub grupy zamawiającej.

Zintegrowany Rejestr Kwalifikacji, czyli publiczny rejestr kwalifikacji funkcjonujących w Polsce.

Dr Krzysztof Cipora. Psycholog, nauczyciel akademicki. Współpracownik Centrum Kopernika Badań Interdyscyplinarnych, wykładowca Uniwersytetu Loughborough. Prowadzi badania nad tym, w jaki sposób umysł człowieka reprezentuje i przetwarza liczby. Autor licznych artykułów naukowych opublikowanych w międzynarodowych czasopismach. Naukowe zainteresowania lokuje w procesie poznawania, lęku w kontekście nauki i rozwoju.

Centrum Integracji Społecznej (CIS) to jednostka realizująca reintegrację zawodową i społeczną, która może być tworzona przez jednostkę samorządu terytorialnego (w formie jednostki budżetowej lub samorządowego zakładu budżetowego), organizację pozarządową lub inne uprawnione podmioty.

Działalnością gospodarczą jest zorganizowana działalność zarobkowa, wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły.

To każda działalność, która została określona, dopuszczona, przewidziana w statucie.

Ustawa o ekonomii społecznej

Celem KIS jest aktywizacja społeczna i zawodowa uczestników, co ma pomóc w ich pełnym uczestnictwie w życiu społecznym i zawodowym.

Podmiot realizujący usługi wsparcia podmiotów ekonomii społecznej

Osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, podlegająca na mocy ustaw podatkowych obowiązkowi podatkowemu zgodnie z art. 7 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa.

Ustawa o pomocy społecznej

Ustawa o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej

Ustawa o ochronie zdrowia psychicznego

Filozof, badacz organizacji i jeden z najważniejszych teoretyków refleksyjnej praktyki, kluczowej dla pedagogiki pracy, coachingu i kształcenia profesjonalistów. Wraz z Chrisem Argyrisem współtworzył teorię uczenia się w organizacjach (single‑loop i double‑loop learning), a w klasycznej książce The Reflective Practitioner pokazał, że eksperci uczą się przede wszystkim poprzez refleksję w działaniu i refleksję nad działaniem — analizując własne decyzje, improwizacje i błędy w realnych sytuacjach zawodowych.

Schön krytykował „technicystyczny” model kształcenia, w którym wiedza teoretyczna jest oddzielona od praktyki. Zamiast tego proponował model profesjonalisty refleksyjnego, który potrafi myśleć w działaniu, interpretować niejednoznaczne sytuacje i stale rekonstruować własne rozumienie problemów. Jego idee są fundamentem współczesnych metod rozwoju kompetencji zawodowych, superwizji, mentoringu i edukacji opartej na doświadczeniu.

Działalnością gospodarczą jest zorganizowana działalność zarobkowa, wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły.

To każda działalność, która została określona, dopuszczona, przewidziana w statucie.

Celem KIS jest aktywizacja społeczna i zawodowa uczestników, co ma pomóc w ich pełnym uczestnictwie w życiu społecznym i zawodowym.

Osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, podlegająca na mocy ustaw podatkowych obowiązkowi podatkowemu zgodnie z art. 7 § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa.

Osoby wykonujące działalności gospodarczej (osoby fizyczne), posiadające udokumentowane kwalifikacje do wykonywania danej działalności gospodarczej we własnym imieniu i na swój rachunek. Najcześciej zatrudniając niewielką liczbę pracowników. O tym, czy dana działalność jest rzemiosłem decydują jej właściwości, charakter, niewielka skala i rozmiar oraz brak cechy uciążliwości środowiskowej oraz społecznej typowej dla działalności przemysłowej lub też produkcyjnej w znacznym rozmiarze. Rzemiosło jest istotnym elementem uzupełniającym przemysł i wpływającym na przyspieszenie rozwoju gospodarczego kraju. Jest czynnikiem zmniejszającym bezrobocie i wspomagającym system oświatowy.

Wydajność pracy, także produktywność pracy – wartość produkcji wytworzonej w danym okresie przez jednego pracującego. Jest najczęściej wykorzystywaną miarą produktywności.

Szwajcarski psycholog Jean Piaget założył istnienie struktur poznawczych. Poznawczo-rozwojowa teoria Piageta zakłada, że człowiek osobiście konstruuje swoją wiedzę za pomocą procesów asymilacji i akomodacji, a przebieg tych procesów jest uzależniony od etapu rozwoju, na którym aktualnie się znajduje.

Tak tworząca się wiedza nie pozostaje w umyśle w formie niepołączonych ze sobą elementów, ale przybiera postać zorganizowaną — tworzy pewną sieć, strukturę poznawczą. Przykładem akomodacji może być dziecko, które nazywa muchę "ptaszkiem" (asymiluje do istniejącego schematu) i dowiaduje się, że mucha nie jest ptaszkiem, ale owadem. W tym momencie schemat dziecka "to, co lata, jest ptaszkiem" zostaje zakomodowany do nowej informacji: "to, co lata, jest ptaszkiem lub owadem".

Psycholog i teoretyk edukacji, twórca modelu uczenia się doświadczeniowego (Experiential Learning Theory, ELT), jednego z najczęściej cytowanych i stosowanych modeli w pedagogice pracy, szkoleniach i edukacji dorosłych. Jego koncepcja opiera się na założeniu, że człowiek uczy się w cyklu, przechodząc przez cztery powiązane procesy: konkretne doświadczenie, refleksyjna obserwacja, abstrakcyjna konceptualizacja i aktywne eksperymentowanie. Kolb podkreślał, że uczenie się jest procesem transformacji doświadczenia, a nie pasywnym przyswajaniem informacji.

Kolb rozwinął także koncepcję stylów uczenia się, wynikających z preferencji w obrębie cyklu: dostosowujący, asymilujący, dywergencyjny i konwergencyjny. Jego prace — zwłaszcza Experiential Learning: Experience as the Source of Learning and Development — stały się fundamentem współczesnych metod aktywizujących, coachingu, szkoleń kompetencyjnych oraz edukacji opartej na działaniu. W pedagogice pracy model Kolba jest jednym z kluczowych narzędzi analizy i projektowania uczenia się w środowisku zawodowym.

Filozof, badacz organizacji i jeden z najważniejszych teoretyków refleksyjnej praktyki, kluczowej dla pedagogiki pracy, coachingu i kształcenia profesjonalistów. Wraz z Chrisem Argyrisem współtworzył teorię uczenia się w organizacjach (single‑loop i double‑loop learning), a w klasycznej książce The Reflective Practitioner pokazał, że eksperci uczą się przede wszystkim poprzez refleksję w działaniu i refleksję nad działaniem — analizując własne decyzje, improwizacje i błędy w realnych sytuacjach zawodowych.

Schön krytykował „technicystyczny” model kształcenia, w którym wiedza teoretyczna jest oddzielona od praktyki. Zamiast tego proponował model profesjonalisty refleksyjnego, który potrafi myśleć w działaniu, interpretować niejednoznaczne sytuacje i stale rekonstruować własne rozumienie problemów. Jego idee są fundamentem współczesnych metod rozwoju kompetencji zawodowych, superwizji, mentoringu i edukacji opartej na doświadczeniu.

Filozof, psycholog i reformator edukacji, jeden z głównych twórców pragmatyzmu oraz lider edukacji progresywnej. Uważał, że szkoła powinna być miniaturą demokratycznego społeczeństwa, a uczenie się ma wynikać z działania, eksperymentowania i rozwiązywania realnych problemów. Jako profesor Uniwersytetu Chicago stworzył Laboratory Schools, gdzie testował koncepcję „learning by doing”, a później — na Teachers College (Columbia University) — rozwinął ją w klasyczne dzieła, m.in. Democracy and Education (1916). Dewey podkreślał, że edukacja jest procesem społecznym, a nie przygotowaniem do życia — „szkoła to życie samo w sobie”. Łączył filozofię, psychologię funkcjonalną i teorię demokracji, tworząc spójny model wychowania opartego na doświadczeniu, refleksji i współpracy. Jego wpływ widoczny jest do dziś w pedagogice konstruktywistycznej, edukacji obywatelskiej i nowoczesnych metodach aktywizujących.

Jan Amos Komeński to prekursor współczesnej pedagogiki. Więcej...  https://akademia-nauki.eu/informatorium/pedagogika/komenski-jan-amos-pedagog

Wspólna umowa między uczącym się a prowadzącym, która określa cele, metody i kryteria oceny. Jej celem jest zwiększenie samodzielności i odpowiedzialności dorosłego za własny proces uczenia się. W praktyce kontrakt porządkuje cały proces: ustala co ma być osiągnięte, jak będzie realizowane i po czym poznamy efekt — dzięki czemu uczenie staje się bardziej świadome i partnerskie.

Malcolm Shepherd Knowles (1913-1997) był amerykańskim pedagogiem, który ukształtował współczesne rozumienie andragogiki, czyli teorii uczenia się dorosłych. W swojej pracy łączył praktykę edukacji pozaszkolnej (YMCA, Adult Education Association) z refleksją akademicką, tworząc model dorosłego ucznia oparty na samokierowaniu, doświadczeniu i orientacji na rozwiązywanie realnych problemów. Jego książki — zwłaszcza The Adult Learner i The Modern Practice of Adult Education — stały się fundamentem nowoczesnych szkoleń, edukacji nieformalnej i programów rozwojowych w organizacjach.

Knowles konsekwentnie promował humanistyczne podejście do edukacji, w którym rolą edukatora jest wspieranie autonomii, a nie kontrola. Wprowadził do praktyki kontrakt edukacyjny, metody pracy oparte na współdecydowaniu oraz ideę uczenia się jako procesu partnerskiego. Dzięki temu jego koncepcje stały się kluczowe dla współczesnych trenerów, wykładowców i projektantów szkoleń, a sama andragogika — odrębną i rozpoznawalną dziedziną pedagogiki dorosłych.

Malewski uchodzi za jednego z reformatorów polskiej myśli andragogicznej. Jego prace akcentują rolę podmiotowości uczącego się dorosłego oraz znaczenie edukacji w kontekście globalnych i lokalnych przemian społecznych. Koncepcje autora przyczyniły się do redefinicji celów i metod edukacji dorosłych w Polsce, inspirując zarówno teoretyków, jak i praktyków tego obszaru .

Cykl uczenia się doświadczeniowego — opisuje, jak człowiek przetwarza doświadczenie w wiedzę poprzez cztery następujące po sobie etapy: konkretne doświadczenie, refleksyjna obserwacja, abstrakcyjna konceptualizacja i aktywne eksperymentowanie. To nie jest zamknięta pętla, lecz dynamiczny proces, w którym uczący się przechodzi od działania, przez analizę, do tworzenia uogólnień i testowania ich w praktyce. Model jest fundamentem współczesnej edukacji dorosłych, szkoleń kompetencyjnych i pedagogiki pracy, bo pokazuje, że wiedza powstaje poprzez świadome przetwarzanie doświadczeń, a nie bierne odbieranie treści.

Element dialogu edukacyjnego pomagającym uczestnikowi rozpoznawać własne postępy, mocne strony oraz obszary wymagające dalszego doskonalenia. Jej celem jest nie tylko sprawdzenie poziomu wiedzy, ale również wspieranie odpowiedzialności, samodzielności, zaangażowania oraz zdolności bezpiecznego działania w rzeczywistym środowisku pracy.

Pedagog, filozof i działacz społeczny, jeden z najważniejszych myślicieli edukacji XX wieku. Autor Pedagogiki uciśnionych (pedagogia do oprimido), twórca pedagogiki krytycznej i koncepcji edukacji jako praktyki wolności. Freire sprzeciwiał się „bankowemu” modelowi nauczania, w którym nauczyciel „wpłaca” wiedzę do biernych uczniów. Zamiast tego proponował dialog, świadomość krytyczną (conscientização) i edukację, która pozwala ludziom rozumieć mechanizmy opresji oraz działać na rzecz zmiany społecznej.

Jego podejście stało się fundamentem współczesnej edukacji dorosłych, animacji społecznej, pedagogiki pracy i ruchów emancypacyjnych. Freire podkreślał, że uczenie się jest procesem wspólnego odkrywania świata, a nauczyciel i uczeń są partnerami w dialogu. Jego idee do dziś inspirują edukację obywatelską, pracę środowiskową i programy rozwojowe oparte na krytycznym myśleniu.

To interdyscyplinarna subdyscyplina pedagogiki, która zajmuje się badaniem, projektowaniem i wspieraniem procesów uczenia się, wychowania i rozwoju człowieka w kontekście pracy. Obejmuje analizę kompetencji, kwalifikacji, karier zawodowych, edukacji formalnej i pozaformalnej, kultury pracy, ergonomii, bezpieczeństwa, a także społecznych i organizacyjnych warunków pracy. Jej celem jest harmonizowanie rozwoju człowieka i rozwoju pracy, tak aby praca sprzyjała dobrostanowi, podmiotowości i pełnemu uczestnictwu w życiu społecznym.

Obserwacja zajęć praktycznej nauki zawodu prowadzonych przez innych instruktorów lub nauczycieli praktycznej nauki zawodu. Metody i treści kształcenia: organizacja praktycznej nauki zawodu, dokumentacja przebiegu nauczania praktycznej nauki zawodu, obserwacja zajęć praktycznej nauki zawodu prowadzonych przez innych instruktorów lub nauczycieli praktycznej nauki zawodu i omówienie tych zajęć z prowadzącym praktykę metodyczną, analiza własnej pracy i jej efektów oraz pracy uczniów po przeprowadzonych zajęciach.

To podejście skupione na tym, jak ludzie realnie porozumiewają się w codziennych sytuacjach, zwłaszcza w pracy, rodzinie i relacjach społecznych. Analizuje, co sprawia, że jedni potrafią być słuchani, a inni nie, jak emocje wpływają na rozmowę, dlaczego pojawiają się nieporozumienia oraz jak świadomie używać języka — werbalnego i niewerbalnego — aby budować zaufanie, współpracę i jasność przekazu. W praktyce obejmuje takie obszary jak aktywne słuchanie, precyzyjne formułowanie komunikatów, rozpoznawanie intencji, zarządzanie konfliktem, regulowanie emocji w rozmowie, czytanie sygnałów niewerbalnych oraz świadome dobieranie stylu komunikacji do sytuacji i odbiorcy.

Zorganizowana forma kształcenia, w której placówka edukacyjna określa cele, treści, materiały oraz sposób weryfikacji efektów uczenia się, natomiast uczestnik realizuje proces uczenia się samodzielnie, we własnym tempie.

Uczenie w pojedynczej pętli to model uczenia opisujący sytuację, w której człowiek lub organizacja koryguje działania i błędy bez podważania głębszych założeń, przekonań lub sposobu interpretowania problemu. W praktyce szkoleniowej oznacza to najczęściej poprawianie wykonywania procedur bez refleksji nad przyczynami zachowań, kulturą organizacyjną czy sposobem rozumienia bezpieczeństwa pracy.

Miara poziomu osiągnięcia określonych efektów uczenia się, kompetencji lub postępów uczestnika w danym obszarze kształcenia. W procesie dydaktycznym służy do określenia, w jakim zakresie uczestnik rozumie treści, potrafi zastosować wiedzę w praktyce oraz realizować zadania zgodnie z założonymi wymaganiami i celami szkolenia.

Polski pedagog, twórca pedagogiki pracy i jeden z najważniejszych badaczy kształcenia zawodowego w XX wieku. Jego dorobek obejmuje ok. 700 publikacji, w tym klasyczne prace z dydaktyki zawodowej, psychologii pracy i teorii kwalifikacji zawodowych. Jako badacz rozwijał interdyscyplinarną koncepcję pracy ludzkiej, łącząc pedagogikę, psychologię, ergonomię i prakseologię. Stworzył podstawy andragogiki pracy, podkreślając znaczenie uczenia się dorosłych w procesach zawodowych oraz kulturę bezpieczeństwa jako element edukacji. Jego publikacje — m.in. Podstawy dydaktyki zawodowej, Dydaktyka doskonalenia zawodowego, Zawodoznawstwo czy Leksykon pedagogiki pracy — do dziś stanowią fundament badań i praktyki w obszarze kształcenia zawodowego i rozwoju pracowników.

BMR (ang. Basal Metabolic Rate) oznacza podstawową przemianę materii, czyli ilość kalorii, jaką nasz organizm potrzebuje do podtrzymania podstawowych funkcji życiowych w stanie spoczynku. Funkcje te obejmują oddychanie, krążenie krwi, regulację temperatury ciała oraz inne procesy metaboliczne niezbędne do życia. BMR jest mierzony w warunkach całkowitego spoczynku fizycznego i psychicznego, na czczo, przy umiarkowanej temperaturze otoczenia.

Hara Hachi Bu (腹八分) to japońska koncepcja dietetyczna, która dosłownie tłumaczy się jako "brzuch do 80 procent". Jest to tradycyjna praktyka pochodząca z Okinawy, znanej z długowieczności jej mieszkańców.

Sublimacja to mechanizm obronny polegający na przekształceniu napięcia emocjonalnego, stresu czy impulsów w działania społecznie akceptowalne i konstruktywne. Zamiast reagować impulsywnie lub destrukcyjnie, energia emocjonalna zostaje skierowana na twórcze, rozwijające aktywności, np. sztukę, sport czy właśnie świadome gotowanie. Dzięki sublimacji negatywne emocje mogą być przekształcone w coś pozytywnego i wartościowego.

TDEE (ang. Total Daily Energy Expenditure) to całkowite dzienne zapotrzebowanie kaloryczne. Oznacza ono ilość kalorii, jaką Twój organizm potrzebuje do utrzymania swojej wagi, biorąc pod uwagę wszystkie codzienne czynności.